လမင္း (၅) စင္း သာမယ့္ည
(မဇၥ်ိမသတင္းဌာနမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္)

ဒီေဆာင္းပါးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္စခန္း “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနား ျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မီတီက၊ ဒုကၡသည္စခန္းထဲက လူျမင္သူျမင္ ေနရာေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ ေၾကာ္ညာေတြရဲ႕ “ေခါင္းစဥ္” ေလးပါပဲ။ သူတို႔က “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနားမွာ လာေရာက္ ေဟာေျပာၾကဖို႕ ဖိတ္ၾကားထားၾကတဲ့ စာေရးသူ (၄) ဦးကို “လမင္း (၄) စင္း” အျဖစ္ တင္စားခ်င္ပါတယ္တဲ့။ အခမ္းအနား က်င္းပမယ့္ ညက လျပည့္ေန႔ည။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တကယ့္ သဘာ၀ “လတစင္း” နဲ႔ေပါင္းၿပီး “လမင္း (၅) စင္း သာမယ့္ည” ဆိုၿပီး ေခါင္းစဥ္ ေရြးခဲ့ၾကတာပါတဲ့။ ကဗ်ာဆန္ၿပီး ဂႏၱာ၀င္ေျမာက္တဲ့ အေတြးတခုပါပဲ။ ဒုကၡသည္စခန္း လူထုစည္းေ၀း ခန္းမေဆာင္ႀကီးထဲမွာ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနား က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ ၂၂.၁.၂၀၀၈ (အဂၤါေန႔)။ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၃၆၉-ခု၊ ျပာသို လျပည့္ေန႔ေပါ့။ တက္ေရာက္ ေဟာေျပာခြင့္ ရခဲ့ၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ျပည္ပကို ပူပူေႏြးေႏြး ေရာက္လာတဲ့ ခရမ္းျပာျမင္းရိုင္း ကဗ်ာဆရာႀကီး “ေအာင္ေ၀း”၊ ကရင္အမ်ဳိးသား စာေရးဆရာမ်ား “ရဲေဘာ္ ေရွာင္း”၊ ကဗ်ာဆရာမ “ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ” နဲ႕ စာေရးသူတို႔ပါပဲ။ “ရဲေဘာ္ေရွာင္း” က “သူရဲေကာင္းတို႔ တုိင္းျပည္” ေခါင္းစဥ္နဲ႕၊ ကိုကိုးကၽြန္းမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသမားဘ၀က၊ ကၽြန္းက ေလွတစင္းနဲ႔ ထြက္ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ သူ႔ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳကို အေျခခံၿပီး ေဟာေျပာပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာမ “ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ” က “စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႕ ကၽြန္မေရးခဲ့ေသာ စာမ်ား” ေခါင္းစဥ္နဲဲ႕ ေျပာေဟာပါတယ္။ ဆရာ “ေအာင္ေ၀း” က “လြမ္းမိတဲ့တရား” ေခါင္းစဥ္နဲ႕ လူငယ္ေတြ သခၤ ါန္းစာယူၾကဖို႕ နမူနာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကဗ်ာေတြ စာေတြ ၫွပ္ၿပီး ယွဥ္ၿပီး ေဟာပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ “ကဗ်ာဖတ္ရင္ ရင္ဘတ္နဲ႕ဖတ္ပါ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေဟာပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြက ရင္နဲ႕ (သို႔မဟုတ္) ႏွလံုးသားနဲ႕ေရးတာကို ကဗ်ာ ဖတ္သူေတြကလည္း ရင္နဲ႔ (သို႔မဟုတ္) ႏွလံုးသားနဲ႔ ဖတ္မွ ခံစားလို႔ ရႏိုင္ၾကမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့ေဟာခဲ့တာပါ။ အခမ္းအနားဟာ ညေန (၅) နာရီကစၿပီး ည(၁၂)နာရီမွာ ၿပီးပါတယ္။

“ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္စခန္း” ဆိုတာ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕နဲ႕ ကီလိုမီတာ (၂၀၀)ေက်ာ္ အကြာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ နယ္စပ္နဲ႔ (၁၂) ကီလို အကြာမွာ ရိွပါတယ္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ကေနၿပီး (၆) နာရီၾကာ ကားစီးၿပီး သြားၾကရပါတယ္။ ေတာအထပ္ထပ္၊ ေတာင္စဥ္ အထပ္ထပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခရီးႏွင္ၾကရတာပါ။ ေတာင္ေပၚခရီးမွာ အေကြ႔ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ ေကြ႔ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္စခန္းကို ၁၉၉၇-ခုႏွစ္မွာ စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့တာပါ။ အခုဆိုရင္ ဒုကၡသည္စခန္း သက္တမ္း (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ ရိွၿပီေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံက လူမ်ဳိးစံုျပည္သူေတြ ဒီဒုကၡသည္စခန္းကို ေရာက္လာမစဲ တသဲသဲပါပဲ။ ဒါေတာင္မွ ထိုင္းႏုိင္ငံ အစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဒုကၡသည္ေတြ ၀င္မလာႏုိင္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႕ တားဆီး ဟန္႔တားထားတာပါ။ ဒုကၡသည္ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရိွၿပီး အထက္တန္းေက်ာင္း၊ ေစ်း၊ အားကစားကြင္း၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း (၄)ေက်ာင္း၊ ဗလီ၊ ခရစ္ယာန္ဘုရား ရိွခိုးေက်ာင္း၊ ေဆးရံု အစရိွသျဖင့္ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ လူမႈေရး လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆီး ေပးထားတာလည္း ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ တဲအိမ္ေလးေတြ တခုနဲ႔တခု ထိစပ္ၿပီး တည္ရိွေနတဲ့ ဒီလို အေျခအေနကို ေတြ႔ရေတာ့ ေၾကကြဲတာေတာ့ အမွန္ပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ ဒုကၡေတြနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႔ ေနရပါေစ၊ ဇာတိပုညဂုဏ္မာနကုိ မခ်လိုက္ပဲ ဇြဲနဲ႔ ဆက္လက္ကိုင္ဆြဲ ခ်ီၤတက္ေနၾကတဲ့ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားေတြကို ေတြ႔ရလို႔လည္း တဖက္က ဂုဏ္ယူကာ အားတက္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ အခုလို “စာဆိုေတာ္ေန” အခမ္းအနားမ်ဳိးကို လူတေထာင္နီးပါး တက္ေရာက္တဲ့အထိ က်င္းပႏုိင္တာကို ၾကည့္ရင္ပဲ ဘ၀ကို အၫံ့မခံ အရႈံးမေပးပဲ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ လူ႔အသိတရား ျမင့္မားထြန္းကားေရး က်ဳိးပမ္းေနၾကတဲ့ သူတို႔ကို က်ေနာ္ ေလးစားမိပါတယ္။                          

ဒုကၡသည္စခန္းထဲကို လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ေရာက္ေနၾကတဲ့ ကဗ်ာဆရာ “ခင္လြန္း”၊ ဆရာ “ျမင့္ေအာင္သန္႔” နဲ႔ သူတို႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနၾကတဲ့ စာေပျမတ္ႏိုးသူ ဆရာ “အာေဘာ္” တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြက စခန္းရဲ႕တာ၀န္ရိွသူ အဆင့္ဆင့္ကို ခ်ဥ္းကပ္စည္းရံုးၿပီး “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနား ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာပါ။ က်င္းပေရး ေကာ္မီတီ နာယက ႀကီးမ်ားက စခန္းရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တာ၀န္ရိွသူေတြ၊ က်င္းပေရး ေကာ္မီတီမွာၾကေတာ့ စာေပသမား၊ စာေပခ်စ္သူေတြ။ ကဗ်ာဆရာ “ခင္လြန္း” က အတြင္းေရးမႉးတဲ့။ ဒီအခမ္းအနားဟာ၊ ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္ စခန္းရဲ့ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ က်င္းပတဲ့ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနားပါပဲ။ ဒါဟာ ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္ စခန္းမွာရယ္လို႕ ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္၊ ဒုကၡသည္ စခန္း (၉)ခုမွာ ရိွတဲ့အနက္၊ ဒီတႀကိမ္ဟာ ဒုကၡသည္စခန္း အားလံုးရဲ႕ ပထမအႀကိမ္က်င္းပတဲ့ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနားပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆရပါလိမ့္မယ္။ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ဧည့္သည္ (၄) ဦးအတြက္ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနား က်င္းပေရး ေကာ္မီတီက စီစဥ္ေပးထားတဲ့ ေနရာထုိင္ခင္းနဲ႔၊ ေကၽြးေမြး ဧည့္ခံေရး အစီအစဥ္ကလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ ဆရာ “ရဲေဘာ္ေရွာင္း” ဟာ ဒုကၡသည္ စခန္းထဲက သူ႔သမီး ျဖစ္သူဆီမွာ၊ တခါ- ကဗ်ာဆရာ “ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ” က ရြာထဲက သူ႔မိတ္ေဆြေတြဆီမွာ …။ (ဆရာမက လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀)ႏွစ္က ဒီဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာပဲ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ေနထုိင္ခဲ့ရဖူးသူ ျဖစ္တယ္လို႔ ေဟာေျပာပြဲညက ထည့္ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။) က်ေနာ္နဲ႕ ဆရာ “ေအာင္ေ၀း” ကေတာ့၊ က်င္းပေရး ေကာ္မီတီက ေနရာခ်ထားေပးတဲ့ က်င္းပေရး ေကာ္မီတီ တာ၀န္ခံ ဆရာ “အာေဘာ္” ရဲ႕ ေယာကၡမအိမ္မွာ။ (က်ေနာ္တို႔ တည္းခိုေနထုိင္ခဲ့စဥ္က ဆရာအာေဘာ္ရဲ႕ ေယာကၡမက၊ ခရီးထြက္ေနလို႕ အဲဒီအိမ္မွာ ဘယ္သူမွ မရိွပဲ က်ေနာ္တို႔တေတြ လြတ္လပ္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ေနထိုင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။)

အခမ္းအနား ျဖစ္ေျမာက္ေရးမွာ၊ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ရရိွဖို႕ ခ်ဥ္းကပ္ရတဲ့ကိစၥဟာ မေသးငယ္လွပါဘူး။ ဒီတာ၀န္ကိုေတာ့ ဒီစခန္းထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာ “စြမ္းၿမိဳင္” က တာ၀န္ ယူခဲ့ရတာပါ။ ေဟာေျပာပြဲညက လမ္းေလွ်ာက္ စကားေျပာစက္ တဂြီဂြီနဲ႕ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္နဲ႕ ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူေနဟန္ရိွတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ ဧည့္သည္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြကို မဲေဆာက္ၿမိဳ႕အထိ လာေရာက္ ႀကိဳဆိုခဲ့ၿပီး ျပန္ေတာ့လည္း မဲေဆာက္ၿမိဳ႕အထိ လိုက္လံ ပို႔ေဆာင္ရင္း အပင္ပမ္းခံခဲ့ရွာလို႕ က်ေနာ္တို႔ ဧည့္သည္ေတြ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးခဲ့ပါဘူး။ ေဟာေျပာပြဲ ညတုန္းက “လ” ေရာင္ကို ထြက္ထြက္ၾကည့္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ က်င္းပေရး ေကာ္မီတီက စီစဥ္ေပးထားတဲ့၊ ခဏတျဖဳတ္ ထုိင္ၿပီး အနားယူလို႔ရတဲ့ ဘန္ဒါပင္ေလး ေအာက္မွာ လေရာင္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး၊ ခန္းမေဆာင္ထဲက ဆရာ “ေအာင္ေ၀း” ရဲ႕ ေဟာေျပာမႈကို က်ေနာ္ နားေထာင္မိတယ္။ တက္ေရာက္လာတဲ့ စာေပခ်စ္သူေတြ၊ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ စာေပခ်စ္စိတ္ဟာ အတိုင္းအဆမရိွ ျမင့္မားလွပါတယ္။ ႏို႕ဖိုး ဒုကၡသည္စခန္းကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး၊ စခန္းက ျပန္လည္ ထြက္ခြါတဲ့ အခ်ိန္အထိ၊ ဧည့္သည္ေတြရဲ႕ လိုအပ္သမွ် ကိစၥအ၀၀ကို ျဖည့္ဆည္း ေဆာင္ရြက္ေပးၾကတဲ့ ဆရာ “၀မ္းသာ”၊ ဆရာ “သစၥာ”။ အခမ္းအနား ျပင္ဆင္မႈ လုပ္ငန္းကို ေန႔မအား ညမအား ေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေလး “ကိုတင္ကိုဦး” နဲ႕ ဆရာေလး “ကိုျဖဴေဖြး” အပါအ၀င္၊ ၀ိုင္း၀န္း ႀကိဳးပမ္းၾကသူ အားလံုးအဖို႔၊ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနား လွပေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပလိုက္ႏုိင္လို႔ ပင္ပမ္းတဲ့ၾကားက အေမာ ေျပႏိုင္ခဲ့ၿပီလို႔ပဲ က်ေနာ္ ယူဆမိပါတယ္။ ႏို႔ဖိုး ဒုကၡသည္စခန္းမွာ က်င္းပတဲ့ ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ “စာဆိုေတာ္ေန႔” အခမ္းအနားညဟာ တကယ့္ကို လမင္း (၅) စင္း သာတဲ့ ညလို႕ပဲ တင္စား ေျပာဆိုၾကရမွာပါပဲ။